Verhalen uit de wijk: Achter het Spoor (2), Vroeger en Nu

"Vroeger had een kind hier tien moeders"
Decennialang de wijk "Achter het Spoor" van Vleuten, nu ook het historische ‘geweten' van Vleuterweide. Achter het Spoor kende aanvankelijk twee plattelandswegen, het Harddraverspad of de Wijkerslootlaan, verbasterd tot Prins Hendrikweg, en de Wilhelminalaan. Woningen, wei, boomgaarden en kassen. In de vijftiger jaren groeiden deze twee ‘polen' naar elkaar toe. Achter het Spoor werd een wijk met een eigen gemeenschap, tegen Vleuten aan, op het platteland.

Na de eeuwwisseling trok de Vinexbouw van Vleuterweide en de spoorverdubbeling een forse wissel op het leven in de wijk. Het spoor scheurde een lap van de bebouwing af, die er aan de zijkant door de Hanekampstraat weer tegenaan werd genaaid. Een beeld van de verandering door een viertal gesprekken met zeven mensen, die een eigen band met Achter het Spoor hebben.

Ruut en Kees Doornenbal wonen in een huis uit 1907 aan de Prins Hendriklaan. Twee onder een kap, maar, sinds de sloop voor het spoor, vrijstaand. De straat begint nu met nummer 11, hun woning. Fietspad langs het huis, speelplek achter de tuin, daarachter de P & R-parkeerplaats, bij het toekomstige stationsplein Vleuten! Vroeger schuurden de koeien tegen hun tuinhek, nu halen kinderen de bal uit de tuin en vallen van de wipkip.

"Vroeger liep er een flinke sloot evenwijdig aan het spoor, met een brug naar de Julianalaan; later ontstond daar een plein, met iets verder in de straat de winkel van de gezusters Steenbeek. De kruidenierszaak werd in 1952 met een groot feest, met ballonnen, de fanfare met de Veermannen en ringsteken met trekker en platte wagen geopend. Eind tachtiger jaren gesloten, maar nu weer leven ingeblazen door kapper Ad van Zoeren. Tussen spoor en Wijkersloot lag ook jarenlang de Stijlvorm Meubelfabriek van familie De Kroon uit Oog in Al. Het spoor kende jarenlang een loswal. Huisvrouwen haalden de was binnen, wanneer een stoomtrein stopte en weer optrok en een roetbui over de wijk strooide."

Andere bekende bedrijven waren de tuinderij van Nico de Rijk, later het Bloemenstationnetje en Swinkels, het fouragebedrijf van Van Gugten, en de boomgaarden van Van Ooy. "Daar liepen we doorheen, met de honden naar Harmelen, door de weilanden. Gedurende dertig jaar keken we hierachter op de weilanden uit. Nu moeten we naar de Joostenlaan, Smalle Themaat en Enghlaan."  

Klankbord van wijkbewoners
Toch kijken Ruut en Kees realistisch naar de veranderingen. "Twee jaar overlast van de zandwal bij het spoor, dat is te verdragen. Ook het heien voor het geluidsscherm en de portalen voor de bovenleidingen. Via koperen pennen op de gevel en foto's worden de gevolgen voor de huizen in de gaten gehouden. Het contact met Prorail is prima. We zijn blij dat we de gevolgen voor de wijk vanaf 1989 via het Klankbord van wijkbewoners hebben kunnen terugdraaien, niet verder afbreken dan de Bernhardstraat! Het slopen deed zeer. Ook is het fietspad naast het huis erg druk met scooters. Ook de beide speelplekken zijn druk!"

Toch hebben ze geen spijt, dat ze zijn gebleven. "Het is wennen. We hebben een grote tuin, er komen net geen huizen hier achter. Wel een stationsplein met fietsenstalling en taxistandplaats. Ook de randweg rond de wijk is een zegen voor ons, net als de gewijzigde ligging van de HOV-baan, die eerst dicht langs de wijk liep. We vinden Vleuterweide ook een mooie wijk. De Hoven is echt prachtig, Het zijn gezellige wijkies! We wonen nu 36 jaar hier!"

Enige zorgen over de toekomst van de wijk maken Ruut en Kees zich wel. "Vroeger had een kind hier tien moeders. Nu zwerven kinderen 's avonds laat te lang op straat en zijn nauwelijks aan te spreken op hun gedrag. Dat kan in de toekomst een probleem van deze wijk worden."

Kees is timmerman bij aannemersbedrijf Odé uit De Meern. Ruut werkt in de huishouding van Huize Jozefzorg en bij Drukkerij Van Rooijen in Vleuten.