Treinen in Vleuten en Leidsche Rijn rijden hoog

Vleuten, Leidsche Rijn - De trein rijdt omhoog! Sinds maandagmorgen 5 november '07 hoeft niemand meer te wachten voor de overgangen in Vleuten. Verkeerd aangekondigd, goed aangekondigd in de krant en in een fraaie brochure, toch staan mensen nog af en toe bij het oude afgesloten station in Vleuten en Utrecht Terwijde. Of zijn op zoek naar een kaartjesautomaat op het perron en moeten dan weer naar beneden. Overal zijn mensen nog druk aan lassen, installeren en schoonmaken, de reizigers genieten van de nieuwe hoogte en de treinen rijden bijna op de klok. Intussen probeert een VAR verslaggever een jongensdroom te realiseren.

Op de fiets naar station Terwijde. De nieuwe tijdelijke fietsenstalling is tegen tienen al aardig gevuld. Drie Chinese mannen vragen de weg naar de trein, één doet het woord, zonder r. Ze komen uit de groepsflat in Terwijde; ‘k Wordt welkom geheten, om 's ochtends eens langs te komen. We lopen over de oude rails, waar al druk kabels worden gestript, onder het viaduct door, waar bestrating, fietsenstalling op volle kracht worden afgewerkt. De Chinese mannen halen een vrouw van de trein en protesteren tegen de graffiti op de zijkant van de spoorbak. ‘We moeten afspreken, om dit een jaar lang helemaal netjes te houden. Dat moet jij in de VAR schrijven.'

Twee mannen hangen voor de lange ramen aan de voorkant van het station, zemend en vegend, vanuit een bak aan een gekromde kraanarm. De gele hesjes vermelden Nijverdal, maar ze komen helemaal uit Ermelo.

De ruimte voor het station is in twee weken grondig voorzien. Een voetgangersoversteek met lichten vanaf Het Zand, vrijliggend fietspad langs de Noordelijke Stadsas, de bushalte direct naast het stationsplein, waarvan de bestrating al doorloopt onder het station met kaartjesautomaten, aanwijzingsborden en de fietsenstalling. Werk van de gemeente, van ambtenaar openbare ruimte John Corssen, die pas aan de slag kon met zijn mensen toen ProRail klaar was met het station.

Nieuwsgierig 
De trap op naar boven. Weer drie mannen, één met papieren, ander met fototoestel. Ze kijken rond en overliggen en kijken nieuwsgierig als ik treinen en station begin te fotograferen. Ze zijn van de NS en kijken waar de veiligheidscamera's moeten hangen. ‘k Vraag of ik één keertje met de machinist meemag om het hoge spoor te bekijken en foto's te maken. ‘Dat kan je vergeten, dat moet je weken van te voren aanvragen. En dan nog kan de machinist op het moment beslissen, dat hij je niet in je cabine wil.', klinkt het vriendelijk en beslist.
De trap op naar boven. Weer drie mannen, één met papieren, ander met fototoestel. Ze kijken rond en overliggen en kijken nieuwsgierig als ik treinen en station begin te fotograferen. Ze zijn van de NS en kijken waar de veiligheidscamera's moeten hangen. ‘k Vraag of ik één keertje met de machinist meemag om het hoge spoor te bekijken en foto's te maken. ‘Dat kan je vergeten, dat moet je weken van te voren aanvragen. En dan nog kan de machinist op het moment beslissen, dat hij je niet in je cabine wil.', klinkt het vriendelijk en beslist.

Een vrouw komt boven met een rolkoffer en ontdekt dat de kaartjesautomaat toch echt beneden is, vier minuten voor de officiële vertrektijd, 09.48 naar Utrecht. ‘k Bied aan om op de koffer te passen. Ze loopt gezwind weg, met koffer, bedenkt zich 20 meter verderop: ik mag oppassen. Als ze terugkomt, herhaalt de juf in de omroepinstallatie dat de trein naar Utrecht 10 minuten later komt. Een andere jonge vrouw zucht en werpt blikken op de klok. ‘Hoe vaker je op de klok kijkt, hoe langer het wachten duurt', probeer ik. Ze kijkt: ‘De tien minuten zijn al lang om, ik kom te laat in de les.' Ze is op weg naar Tuindorp, naar de PABO, woont sinds een half jaar vier dagen per week samen in Het Zand en loopt drie dagen stage in Linschoten vanuit het ouderlijk huis in Montfoort, zo vertelt ze in de trein. Ik durf niet naar de kop van de trein, dit is inderdaad te kort dag.

Na een rondje in een leeg Utrecht, sta ik opeens op het perron voor de machinistencabine van de trein van 11.06 uur naar Den Haag. De machinist ligt zijn spullen klaar, stelt z'n stoel af en gaat zitten. Ik buig en tik op het glas. Hij kijkt, buigt zich ook en doet de deur open. Vriendelijk blond gezicht met weinig haar. Ik vraag, hij kijkt, kijkt nog eens en knikt. ‘Tot we het station uit zijn, moet je in de coupé direct achter me gaan zitten, dan roep ik je. Het mag niet, ik vermijd liever pottenkijkers op het station.' Wat houd ik van Nederland, van machinisten met dit soort volkoren soepelheid in de omgang met de regels. Hij laat zijn hart spreken, het bestaat nog!

Alles klaar!
Nog druk rangerend op het emplacement mag ik binnen. Machinist Jan van Vliet lacht: ‘Alles was zowaar klaar vanmorgen. Ik heb ook de eerste trein vanmorgen vroeg gereden. Dat was een blijde verrassing.' De overgang naar het nieuwe spoor, net voorbij Douwe Egberts, verloopt ongemerkt. Treinen snellen ons tegemoet, Van Vliet zwaait. ‘Moet je ook niet naar station Vleuten?' Ja, prima! Op het oude spoor beneden werken mannen in gele hessen, het verkeer op de Hindersteinlaan rijdt gewoon onder de trein door, het uitzicht vanaf de zes meter hoge dijk bevalt goed. Dan grijpt Jan van Vliet de witte microfoon links van hem en kondigt ‘station Vleuten' aan, driehonderd meter later dan een week eerder.
Nog druk rangerend op het emplacement mag ik binnen. Machinist Jan van Vliet lacht: ‘Alles was zowaar klaar vanmorgen. Ik heb ook de eerste trein vanmorgen vroeg gereden. Dat was een blijde verrassing.' De overgang naar het nieuwe spoor, net voorbij Douwe Egberts, verloopt ongemerkt. Treinen snellen ons tegemoet, Van Vliet zwaait. ‘Moet je ook niet naar station Vleuten?' Ja, prima! Op het oude spoor beneden werken mannen in gele hessen, het verkeer op de Hindersteinlaan rijdt gewoon onder de trein door, het uitzicht vanaf de zes meter hoge dijk bevalt goed. Dan grijpt Jan van Vliet de witte microfoon links van hem en kondigt ‘station Vleuten' aan, driehonderd meter later dan een week eerder.

Op het perron werken drie mannen aan de verlichting. Een non, Kok geheten, uit het klooster in Vleuten beklimt rustig de 2 lange trappen naar boven en vraagt aan de elektriciëns, waar ze kaarten moet halen, ‘Beneden!' Met haar begeleidster wil ze graag even op de foto, ze was komen kijken op het nieuwe station omdat ze morgen op tijd met de trein wil.

Priscilla Loen, manager Globe Reisbureau in winkelcentrum Parkwijk maakt het bonter. Ze stond, maanden zwanger, bij het oude station, hekken ervoor! ‘‘k Wist niet dat het al zover was', lacht ze laconiek. Het tijdelijk busstation Vleuten ligt honderd meter van het station, een mooie overdekte fietsenstalling is in aanbouw, de mozaïeken zitten grotendeels al op pilaren en wanden, aan de Vleutense kant loopt een tijdelijk betegeld pad en tijdelijke trappen vanaf tijdelijke fietsklemmen naar de kaartautomaten, waar mannen met laptop gegevens aan het installeren zijn. Dan klinkt het fluitje van de volgende trein. Te laat! Ik sta beneden!