Schoolwoningen: een Twaalfruiterkas in Vleuterweide

Hij staat met zijn voetbal onder de arm op het schoolplein, verwachtingsvol, vrienden zullen komen naar dit laagste punt in de wijk, de bal gaat rollen, stemmen verklinken tussen de Schoolwoningen, roepen anderen uit de hoeken van de wijk. Meisjes ontwijken het rondzwiepende touw, beschut in de cirkel, met een sprong terug in de rij wachtenden vóór je. Veilig en warm, de Schoolwoningen als een twaalfruiterkas tegen de muur van de wijk, waar jonge plantjes een vruchtbare kweekgrond vinden. Zoals in de vorige eeuw, bij de fruit- en groentekwekers, die in Vleuterweide ‘twaalfruiterden’ voor de Vinex kwam. Ouders wachten voor het hek, tot de kinderen uit de school komen. De Schoolwoningen een ontmoetingspunt voor de wijk? Het waait, uit de grijze lucht dreigt sneeuw. ‘Nee, eigenlijk niet, we gaan snel naar huis’, wuiven de ouders met lichtelijk opgetrokken wenkbrauwen. ‘Jawel, ’s ochtends bij het brengen, gaan we met de jongste kinderen in het inloopkwartier de school in. Dan spreken we elkaar wel.’

Scholen: ‘Vertrouwen in de ontwikkeling van kinderen’
‘Na schooltijd zie ik kinderen van de ene kant van de wijk wegtrekken naar de andere kant. Spelen, eten, bij vriendjes. Ze gaan samen met kinderen van de andere twee basisscholen naar de kinderclub op woensdagmiddag, boven in de schoolwoningen. Een moeder werkt daar, andere moeders zijn vrijwilliger. Scholen zorgen voor het onderwijs van kinderen, het neveneffect is de ontmoetingsplek voor ouders, tot nu de enige plek in de wijk. Samen met De Parasol van Welzijn De Haar, die boven in de Schoolwoningen zit. De drie scholen bevorderen door hun samenwerking ook de integratie in De Boomgaarden. De gezamenlijke opening in november, Sinterklaasfeest, de Kerstviering, ook met Pasen gaan de scholen iets samen doen. Daarnaast gaan de scholen ook samen sporten in Veldhuizen, met ouders erbij. Ouders brengen de jonge kinderen ’s ochtends op de plaats in het lokaal, gaan mee met activiteiten naar buiten, als excursies naar het bos en naar Naturalis in Leiden bijvoorbeeld. Ook in de school, bij activiteiten als de Lentemarkt op 22 maart voor de actie ‘Sporttas’, waarbij leerlingen ook speelspullen die hen dierbij zijn, afstaan voor leerlingen in Derde Wereldlanden, onder het motto: ‘Wij hebben belachelijk veel, zij hebben belachelijk weinig.’ Ouders gaan hiermee ook aan de slag, ouders weten zich welkom in de school, maken deel uit van de school. ‘Samen hebben we vertrouwen in de ontwikkeling van de kinderen. Voor komende activiteiten als Pasen op 29 maart vragen we hulp van andere ouders, dan bij Kerst. We willen zoveel mogelijk verschillende ouders bij de school betrekken. Samen proberen we iedere school een goede afspiegeling van de bevolking van de wijk te laten zijn. Dat is geen probleem, want we hebben geen achterstandsleerlingen in deze wijk.’ Gerard Clemens, Christelijke Jenaplanschool de Zonnewereld, Nanko Wierenga, Openbare Basisschool Vleuterweide en Femke Nienhuis R.K. basisschool De Twaalfruiter vormen samen een driehoek, waarbinnen kinderen, ouders en leerkrachten pionieren aan een nieuwe gemeenschap.

De Parasol: ‘Laagste punt in de wijk, waar mensen toestromen.’
‘Lijm en watten vinden elkaar fijn, daarmee maken we vandaag een schaap. Uitknippen, wol uitpluizen en de schaapjes bollen onder de vlijtige vingers van de jongsten. De andere groep buigt een draad tot schaap, propt de VAR van vorige week ertussen en wikkelt een wollen draad er warm omheen. De kinderknutselclub op woensdagmiddag, met drie moeders die hun schaapjes enthousiast weiden onder De Parasol. Ook buiten schooltijd vinden kinderen, jongeren en volwassenen een ontmoetingsplek tussen, in en bij de Schoolwoningen: Buurthuis De Parasol van stichting Welzijn De Haar. Alfred van Putten, Nick de Bruin en Gigi Bernard pionieren hard aan de ontwikkeling van een programma voor kinderen tot twaalf jaar, van 12-18 en voor volwassenen. Letterlijk opbouwwerk van een levensgemeenschap. Met knutselen, sport en spel, multi-culturele festiviteiten, vakantieontspanning voor de jongsten. De jongeren voetballen, komen naar de inloop in de ‘buiten-Parasol’, die overkwam van de grote Parasite Paradise-tentoonstelling in Parkwijk. De volwassenen leggen een kaartje, bezoeken de moeder-kind ochtend, gaan naar workshops of speelgoedruilbeurs en maken een wijkkrant of -website. Dit jaar wordt ook De Parasol het laagste punt in de wijk, waar de bewoners samenstromen. ‘Voetballen gebeurt ook op het schoolplein. De toplaag van het speelveld aan de buitenkant is te drassig. Ook rond De Parasol overheerst een vette, vloeibare kleilaag. Kinderen spelen heel graag voetbal. Alleen bij regen gaan we naar binnen voor computerspellen als Playstation en Air-hockey. Het is een vaste groep van jongens en een kleiner aantal meisjes, die graag buiten zijn.’ ‘Er is grote behoefte aan sportruimtes. Van sporthal tot basketbal, voetbalkooi of een compleet voetbalveld. Het plein is bij gebrek aan beter, maar De Parasol is hun ‘toko’. Er zijn een vijftal zeer trouwe vrijwilligers bij de jongeren: Ralph, Sven, Richard, Jeffrey en Mithras. Naast de inloop gaan we aan de gang met educatieve workshops als break- en streetdance, tapioca (dans op basis van vechtsportbewegingen) en hopen de jongeren op disco! Je kunt de behoefte aan een jongerencentrum op je vingers natellen, er komen snel meer jongeren in deze leeftijd’. Er is prima overleg met Femke Stam van het Wijkservicecentrum Vleuten-De Meern! Zij springt in voor een tijdelijke speelplek, zoals aan de Pastoraleperenlaan. ‘We willen actief bewoners gaan werven als vrijwilliger bij ons activiteitenprogramma. Het wordt een warme zomer rond de Schoolwoningen.’