datum: 28 - 09 - 2008
bron: Dries van Dijk - nieuwsblad VAR
Kunst in De Hoven: “Voegt iets toe, het onderscheidt de buurt. Maar mooi? Nee!”
De klassieke gevels van De Hoven in de hoek van de Stroomrugbaan en de Europalaan worden een paar keer doorbroken door een stalen trapgevel, bekroond door een figuratief lijnenspel van staal: een waterdruppel, een boom. Het kunstwerk vormt de poortboog, waaronder auto's, fietsers en voetgangers de hof binnengaan. Een bijzonder kenmerk voor de buurt? Maakt het de buurt bijzonder? Een gesprek met bewoners en kunstenaar Paul Elich.
Een zonnige middag in De Hoven. Wat een rust! Vind maar eens bewoners voor een gesprek!
In de deuropening een gesprek met Jojanneke Bolder met haar zoontje van 10 weken op de schouder. Ze woonde voor Vleuterweide in Apeldoorn. Ze woont schuin tegenover de ‘waterdruppel.' "Het wonen bevalt! Het kunstwerk? Minder! We hebben gekozen voor klassiek wonen. Om eerlijk te zijn, de waterdruppel valt uit de toon! Ik duid deze buurt ook nooit aan met dit kunstwerk, maar het is wel opvallend."
Op het ronde pleintje bij Splinterenburg, dicht bij ‘de boom', wandelt Bianca, kind van 5 maanden op de arm. "Heerlijk rustig hier! Daar geniet ik van. De boom? ‘Wat een lelijk ding', denk ik, als ik er voorbij rij. Ik vind de kunst niet passen, wat de stijl van de buurt betreft. Ik heb gekozen voor nieuwbouw in klassieke stijl! Een poort in donkere bakstenen was beter geweest. Maar dit springt wel meer in het oog, dat wel!"
Selina Sijtsma staat aan Soesterveen tegenover Coelhorst bij haar auto en maakt haar kinderen vast in hun stoelen, zoon Julian (4) en dochter Linde van 11/2 jaar. Ze woont niet ver van het kunstwerk ‘de dieren'. "De kunst voegt iets toe! Het is niet kenmerkend, daarvoor is het te subtiel. Aan de identiteit zou het bijdragen als je een kunstwerk op het plein Coelhorst zou zetten." Sijtsma komt uit Amsterdam, bij het Oosterpark. "Veel grote veranderingen! Prettig wonen, leuke mensen, veel kinderen. Speelmogelijkheden op het plein voor kinderen zijn wel wat karig. Ook weinig voorzieningen, maar leuk dicht bij Utrecht per trein met horeca en winkels." Dan stapt ze in de auto, om in Maarssen boodschappen te gaan doen.
Weer uitzicht op de Vleutense kerktoren
Annemieke Doornenbal vertelde in de column ‘Verhalen uit de wijk Achter het Spoor, dl 4' (31-01-2007) op deze site over haar terugkeer dichtbij haar geboortewijk, in de Hoven. Samen met vriend Hedi en, sinds 3 maanden, met dochter Shai. "Dat viel mee, een huis op papier kopen! Een huis met tuin is heerlijk. Begin juni 2007 de sleutel, we wonen hier nu precies een jaar. Familie op loopafstand, bij moeder langs met dochter, bijna elke dag, heerlijk! Je hebt ook altijd oppas, als je even weg moet, het is prachtig dorps hier. Ook het consultatiebureau in Gezondheidscentrum Vleuterweide, is met je kinderwagen makkelijk te belopen. Net als vroeger heb ik vanuit mijn slaapkamer weer uitzicht op de Vleutense kerktoren. Net te ver weg om te zien hoe laat het is! Op zondagochtend hoor je de kerkklokken."
Annemieke geniet ook van haar nieuwe buurt. "Het is apart, bij AH lopen 6 van de 10 vrouwen met een kind! Vanuit de tuin en bij de BBQ maak je een praatje met de buren. Met z'n allen ben je nieuw begonnen, gereedschap lenen, binnenlopen en kijken hoe imand anders de klus klaart; je maakt gemakkelijk kennis met elkaar. Het hof geeft ook privacy en vrijheid in je tuin. M'n broer uit De Tol in Vleuten zei: ‘Wat is het hier stil!' Ik ben ook blij dat in de buurt ook veertigers, vijftigers en zestigers wonen, dat maakt het tot een echte buurt."
Annemiek loopt naar het keukenraam, waar een groepje mannen in gekleurde pakken voorbijlopen. "Ik woon dichtbij ‘de waterdruppel'. Er komen nogal eens delegaties mannen kijken naar het kunstwerk. Wij en de directe buren dachten ‘Wat gaat hier nu gebeuren' toen het kunstwerk zomer 2007 werd opgebouwd. Een kunstwerk was aangekondigd in de folder; we hadden gerekend op een bakstenen boog met een ‘wapen' erop als afsluiting. Onze buren moeten zorgen voor het onderhoud, maar ze weten eigenlijk niet, wat ze moeten doen! Een stenen trapgevel hadden we mooier gevonden, maar dit valt wel op. Veel mensen op de fiets komen in het weekend langs en stoppen om naar het kunstwerk te kijken. Het onderscheidt de buurt van de rest van de wijk, het is net iets anders. Maar mooi, nee!"
“Gemetseld steen? Dat werkt niet”
Productvormgever Paul Elich uit Overvecht ontwierp en maakte in zijn atelier in Overvecht de trapgevels van verzinkt staal. "Onzin en niet mooi, dat zijn vaak de eerste reacties. Het is een kwestie van zorgvuldig kijken en er aan wennen. Een boog van gemetseld steen? Dat is gewoon, dan werkt ‘t niet. Deze bogen springen in het oog, en verwijzen ook subtiel naar de omgeving en de straatnamen. In wisselend zonlicht en wolkenluchten laten de stalen trapgevels telkens een ander beeld zien."
Afkomstig van de kunstacademie wilde Elich graag een eigen zaak. Hij ontwerpt en maakt veel stalen gebruiksvoorwerpen, maar werkt ook met hout. Van serres tot verlichting; van maquettes tot hekwerken, in overleg met mensen en omgeving.
Enthousiast laat hij de drie poorten zien. "Water, dieren en planten, de namen van de hoven in de omgeving verwijzen erna. Dat thema heb ik uitgewerkt. In de trapgevel zelf zitten vakken, die van breed naar smal verlopen, het gaaswerk verspringt, dat geeft diepte aan het kunstwerk. De waterdruppel, met golfjes en uitgesneden druppels erin, zakt door de top van de gevel.
De boom is ook een wolk. De wortels hangen ook door de gevel, de blaadjes staan op steeltjes en zijn tegelijkertijd ook bloemen. De dierenpoort is breder. De dieren zitten vast in een begrensd natuurgebied, doorsneden door paden. Alleen de konijnen ontsnappen en springen eruit!"
De verwijzing naar de Oudhollandse trapgevel zit zelfs in de stangen, waarmee de stalen trapgevels zijn vastgezet. "Dat gebeurde ook met de doorgemetselde gevels aan de Amsterdamse grachten, anders zijn deze te kwetsbaar voor stormen."