‘De Cultuurcampus wordt een belangrijk ontmoetingspunt naast het toekomstige winkelcentrum van Vleuterweide. Niet alleen scholieren, niet alleen ouderen uit de nabij gelegen woonzorgcomplexen, nee, iedereen kan ‘chillen’ op het informatieplein. Er is een ‘frontoffice’, waar ook iedere Vleuteweidenaar zijn vragen kan stellen. Je kunt informatie krijgen van biebmedewerkers, maar er is ook een ‘backoffice’ met een ouderenadviseur, een jongereninformatiepunt, voorlichting over voeding, een wijkwinkel met sociale raadslieden en een adviseur voor mensen zonder baan.
Alfred van Putten, coördinator stichting Welzijn de Haar, ziet het plein als een enorm terras, leestafel en expositieruimte. ‘Net als in bieb, de ingang is met detectiepoortjes afgesloten, je kunt dus gewoon met materiaal uit de bieb achter de servicecomputer gaan zitten of met een boek achter een kop koffie.’
Naast cultuur ziet Van Putten de ontwikkeling van de zorg als een ‘versterking van het plein. De verstandelijk gehandicapten van Abrona komen en een peuterspeelzaal, geëxploiteerd door Welzijn de Haar.’
Het plein in de campus krijgt ideaal het karakter van het Hyde Park in Londen: ‘Horen en gehoord worden; kijken en gezien worden.’ Afhankelijk van de betrokkenheid van bewoners en vrijwilligers neemt het informatieaanbod op de campus toe. Naast de ‘opgepluste’ bibliotheek en een sterk buurcentrum biedt het plein prettig toeven na cursus, school, biebbezoek of werk. We zien dit nu ook in De Pijler in Veldhuizen, maar ook in dorpen of een stad als Rotterdam.’
'De ervaring daar wijst uit dat je ook sterk afhankelijk bent van de werkers van de deelnemende instellingen. Je moet immers zelf je eigen proces in een nieuwbouwwijk als Vleuterweide op poten krijgen. Het is moeilijk om zo’n project, na 7 jaar, van de vergadertafel af te trekken. Samen de voorgelegde uitdaging in de gaten houden en stapjes blijven nemen. Je moet niet teveel willen en gewoon beginnen!’